brain stains

Idee voor een cabaretvoorstelling

2008-06-29T05:42:00.000-07:00

*komt verlegen podium op, knikt naar publiek, tikt even op microfoon, kucht*
Hallo
*kijkt nieuwsgierig naar reactie publiek*
*praat overdreven dicht bij iets te laag staande microfoon:*
Er kwam een konijn bij de bakker. Zegt dat konijn: Hallo, hebt u ook worteltjestaart? En die bakker die antwoordt: nee, dat heb ik niet. Dan gaat het konijn weg.
*korte stilte, kijkt het publiek snel aan*
De volgende dag komt het konijn weer bij de bakker. En dan zegt ie... ehhh...
*(onzekere) stilte*
Dan zegt -ie: hebt u ook worteltjestaart? En die bakker vraagt, ehm... antwoordt; nee, dat heb ik niet. En de volgende dag komt dat konijn weer bij de bakker. En hij vraagt weer: hebt u ook, ehm... worteltjestaart. En de bakker antwoordt opnieuw: nee, dat heb ik niet. En zo gaat het de rest van de week door.
*stilte, kijkt dromerig andere kant op, dan plotseling geschrokken weer naar publiek*
Dan denkt die bakker: nou zal ik toch maar eens worteltjestaart gaan maken voor dat konijn. Dus hij bakt... worteltjestaart. En de volgende dag komt dat konijn weer, en het vraagt: hebt u ook worteltjestaart? Zegt de bakker trots: ja, nou heb ik wel worteltjestaart.
*stilte, kijkt nieuwsgierig publiek aan, krabt aan neus*
Ehm, waar was ik ook alweer? (...) Ohja. Dan zegt dat konijn: vies hè?
*begint te grinniken, merkt dat publiek niet lacht, houdt langzaam op met grinniken, staart publiek verbaasd en onzeker aan* (in het geval dat het publiek wèl lacht, kan je de rest van de voorstelling vullen met steeds maniakaler lachen.. tot ze het niet meer leuk vinden.)
De grap is, dat die bakker dacht dat het konijnworteltjestaart wou kopen en toen had hij het dus gemaakt en toen wou dat konijn helemaal geen worteltjestaart.
*als publiek nog steeds niet lacht, tuurt naar schoenen en bijt op nagels*
Wat ik ook grappig vond is dat dat konijn de hele tijd “hebt u” zegt, maar iedereen weet dat dat “heeft u” moet zijn.
*kijkt nog onzekerder naar publiek, bijt met huilerig gezicht op onderlip*
*zegt zachtjes maar met trillerige stem:*
Hij heeft die taart nog wel verkocht, hoor.
*als men nog steeds niet lacht, kijkt nog even vertwijfeld naar publiek en snelwandelt dan podium af zonder over schouder te kijken.*

makes me weemoedig

2008-05-06T07:28:00.000-07:00

Zo mooi ;o
Polvo - Vibracobra

en deze: Can I Ride. Ook van Polvo

co-piloot says wat 'n oud schrift. 2006?

2008-04-02T13:21:00.000-07:00

Stel je voor; je bent piloot en vliegt in Peru boven een gebergte. Naast je zit de andere piloot, voor je het dashboard en de ruit, op je hoofd een koptelefoon waardoor constant bevelen en mededelingen klinken. In het vliegtuig zitten mensen, zij hebben er goed voor betaald daar te kunnen zitten, uren achtereen in een krap stoeltje met een magazine dat barstensvol reclame staat en verder niets noemenswaardigs. Andere passagiers slapen, het vliegtuig is al te lang in de lucht om nog plaats te zijn voor diepgaande gesprekken. Meer dan zo nu en dan wat korte woorden hoort men niet. Zij zijn als een extreem lieve schoolklas, en de piloten de juffrouw, of de herders van de kudde schapen die vredig staan te grazen.
Het zicht door de ruit is mistig. Door je hoofd speelt de kou, het ongeval ergens bij Griekenland, of Tsjechië, met zo'n heel vliegtuig vol bevroren mensen. Ijskoud. Zo koud als de lucht in dat vliegtuig geweest was, zo moet de lucht buiten nu zijn. Of kouder – maar zoiets afschrikwekkends zal jou nooit gebeuren. Nooit, want jij vliegt niet zomaar, jij vliegt over de bovenkanten van de wolken om te laten zien hoeveel je van de mensen houdt. Het klinkt raar, maar dat is voor je gevoel de enige manier om je vliegmotieven te beschrijven. En de vliegdrang, de kick die het geeft te weten dat jij doet waar anderen van dromen, wat in vroeger tijden ook voor jezelf niet meer dan een droombeeld was.
Maar hoe dromerig ook, je concentreert je. Controleert metertjes. Converseert met de basis, informerend en antwoordend op hun vragen. Dit is jouw grote instrument, waarvan jij alle knopjes kent. Wonderlijk, iedere keer wéér verbaas je je erover dat jij en je co-piloot samen in staat zijn zo'n enorm metalen ding, een netwerk van draden en buizen en ruimtes en motoren, bekleed met lichte stof, in de lucht te houden, soepel door de lucht te bewegen als was het niets. Je kunt ook stuntvliegen, in zo'n wendbaar hokje waar ook de luchtkrijgers in WOII elkaar opjoegen, maar dat is meer een hobby. Dit lang achterene, minder showgerichte naar-een-bestemming vliegen prefereer je. De lucht is mooi.
Ongelooflijk, wat is de lucht mooi.
De lucht boven de wolken is strak en vol en kleuriger, dan de lucht vanaf de grond. Bevoorrecht, dat je telkens weer achter dit grote raam mag zitten en die lucht aanschouwen. Je co-piloot hoest.

Als het mis zou gaan, stel, je vliegt tegen een berg, dan zou je... De hele horde lieve geruisloze schapenpassagiers, en jij, en de stewardesses, je weet niet of jullie meteen “dood” zouden gaan, maar wel weet je dat er iets zal veranderen, jullie zullen niet meer verder gaan met aankomen, verder reizen, teruggaan, blijven, etc. Misschien ga je wel naar de hemel. Als de hemel een mythe is, moet ie wel heel overtuigend verteld zijn, door de bedenker, dat er zo veel mensen echt in geloven. De hemel, het paradijs waar onze soort verstoten werd na het overgeven aan de verleidingen van fruit, datgene wat onze voormoeder zo diep beminde maar niet tot zich nemen mocht.. blabla.. en toen deed ze het toch en vielen alle illusies als een breekbaar glas stuk op de koude vloer.
Eigenlijk denk je dat het een metafoor is, een heel goede metafoor voor de desillusie; eerst leef je in een mooie wereld en ben je gelukkig (denk je), tot je iets meemaakt waardoor je met nieuwe ogen om je heen kijkt en ziet dat al dat waar je ooit in geloofde niet alleen maar mooi is. Ja – misschien heeft dat paradijs nooit bestaan, maar voelde het als een paradijs. En de appel die zij van de boom plukte, Eva, om ook met deze schoonheid kennis te maken nu al die andere prachtige dingen zo goed bevallen waren – die appel bleek zuur.
Zo trok de zoete smaak eensklaps uit haar mond weg, vervangen door de onrijpe maagzuurachtige smaak van de zure appel, en ze keek opnieuw naar de boom en zag nu de stekende beestjes op de stam, rook de gore stank van de dieren die rondliepen, en wilde huilend op zoek naar Adam. En Adam werd kwaad omdat zij met haar gegrien ook zijn illusie van perfectie verstoorde. Zo brak de prachtige maar broze gedessineerde schaal die deze paradijsillusie eigenlijk was.

Als je dood zou gaan, kreeg je misschien de illusies terug die zo ver voor jouw bestaan reeds waren gebroken, de dood, uiterste desillusie, als lijm voor de glazen schaal, om er daarna weer rijkelijk het ambrozijn door te laten vloeien.
Voor je ruit doemt een bergtop op. Je stelt je voor hoe plotseling de bevelen ophouden, door je koptelefoon nog slechts de heldere langgerekte noten van een countertenor, geen pijn meer om te voelen, geen gedachten, als de ultieme meditatie. Niets.

Maar je weet je schapen, kijkt schuchter opzij naar je co-piloot, glimlacht, zwenkt soepel om de bergtop heen.

zoek, uit 'n oud dagboek dus.

2008-03-03T15:37:00.000-08:00

Oh het houden van, het verlangen naar een glimp van iets waarvan je weet dat het slechts een schakel is naar dat wat werkelijk uitmaakt, en ook dat is een schakel, naar die die je zelf wilt zijn. En ook dat is een schakel, die verklaart war je echtere, diepere verlangens liggen, die ontstaan zijn uit opvoeding, ideeën etc.
Ik stel mijzelf graag voor in de rol van opperschrijver. In mijn enigzins vervallen maar mooie kleren, met een donkere blik en een zwarte pen, zal ik de waarheid opschrijven, en mensen zullen het lezen en zeggen, Ja, en zij zullen hun kleren verscheuren en as op hun hoofd strooien en hard huilen, om vervolgens zonder bezittingen hard weg te rennen om nooit meer om te keren. Of ze zullen er in elk geval over denken dat te doen, zo zwaar onder de indruk van de waarheid. En ik zal heel veel boeken gelezen hebben, maar ik wil ze liever niet allemaal lezen. Bij voorkeur denk ik nu alles uit zoals het zijn moet, en dan spoel ik de tijd door tot het zover is. Of ik ga tien jaar met mijn laptop en mp3-speler en een stapel boeken in bed liggen, en als ik er dan uitkom, vol doorligwonden en met stijve gewrichten behalve in mijn armen (van het pagina's omslaan) ben ik een geweldig schrijfster. En dan heb ik zomaar een vriendin, die valt op mijn vreemde levensverhaal, maar dan ontdekt wat een perfecte persoonlijkheid ik heb en dolverliefd wordt. Dan zal ik haar in mijn rode tafelkleed hullen, en ik zal mijn hoofd in haar nek bij haar sleutelbeen stoppen, en haar op haar tenen tillen zodat ze haar hoofd op mijn schouder kan leggen. En onze haren zullen niet meer van elkaar te onderscheiden zijn, we zullen één zijn, we zullen versmelten, we zullen nooit meer hoeven praten.
Dit is het houden van om de pijn te verzachten, het leed ontstaan door het idee een heel leven lang details en kleuren te moeten aanzien en -horen. Als wij samen met het vloerkleed vergroeien, kunnen we denken dat geluk toch bestaat, misschien god ook wel. als je gelooft in geluk dat méér is dan een biologische toestand, ben je in staat dat geluk te ervaren, denk ik. Streven wij in dit leven alleen maar naar geluk?
Het bed is warm en lief, het krult om me, het verschaft de warmte die in de buurt komt van de warmte van mijn meisje dat ik nog moet zoeken. De klok toont cijfers maar ik kan ze niet lezen, ze trillen op de spanning van de diepe aardse verlangens die uit alle knobbeltjes op mijn rug stromen als golven. De woorden lijken niet in duidelijk verband met elkaar te staan. Ik zoek de betekenis. Ik zoek zoek de zoek. Zoek. .. Kan niet
fail
zoek. de. betekenis.

2008-02-25T06:00:00.000-08:00

Eindeloos veel boeken zijn geschreven, en films gemaakt, over de problemen van de naoorlogse jeugd. Maar wie zal de problemen van de hedendaagse, begin 21e eeuwse jeugd beschrijven? Wat moet men beschrijven als men het niet ziet. Als de maatschappij zo geperfectioneerd lijkt te zijn, zoveel erkenning voor het kleinste probleem, is het eenvoudigweg nutteloos om nog een groter, onbeschrijflijker probleem te ervaren. Als je geen hulp wil van psycholoog en psychiater ligt het toch echt aan jezelf; in deze maatschappij is voor iedereen een plek. Er hoeft niet meer gerebelleerd te worden tegen de mentaliteit. Zij is goed. Het is goed. Alles is goed.
-- Wat is je probleem dan?
-- Nu ja, ik voel me niet echt nodig.
-- Hoezo niet? Je hebt de brains. De mogelijkheden. De maatschappij smeekt om mensen zoals jij! Jonge mensen bomvol potentie.
-- Maar dan? De maatschappij, zij draait. Is volwassen, eindelijk dan. En nu, andere landen volwassen maken? Onszelf tot in eindeloze perfectie polijsten? Levens opofferen aan alles draaiend houden? Aan wentelen in luxe en perfectie, levensdoelen geformuleerd als “dat zou ik nog wel eens willen doen”; je levensdoelen halen; en dan?
-- Ahh, het aloude probleem? De nutteloosheid van het leven? Nee, maar daar is inderdaad geen simpel antwoord op.
-- Ik bedoel vooral; nu ja, het zal wel inderdaad die zinloosheid zijn. Maar het is of alles nog zinlozer wordt doordat er volop mogelijkheden zijn om zin te geven; omdat je vroeger nog originele dingen kon bedenken, maar het nu lijkt of alles al eens gezegd is, gedaan, je kan bijvoorbeeld nog nooit betreden land koloniseren, maar dat heeft men al eerder gedaan, op andere plaatsen. Je kan een vernieuwend gedicht schrijven, maar dan ben je ook een naam op een lijst van ooit vernieuwende dichters, een naam in de geschiedenis.
-- Of niet.
-- Of niet, en dan weet ik het al helemaal niet meer. Je hebt je eigen kleine zorgen, zoals iedereen liefdesverdriet heeft en familieruzies en geldproblemen. En voor iedereen op zich betekenen die de wereld. Werd het eerder niet als belangrijk erkend, omdat iedereen een deeltje was van de grote maatschappij die onderhevig was aan – de puberteit van een natie, laat ik het zo noemen; nu worden juist de individuele problemen van alle mensen groter gemaakt dan het geheel. De maatschappij dient de mensen. En dan besta je dus alleen nog op je eigen individuele problemen? Het enige wat je nog echt bezig en misschien wakker houdt. Het is zo dierlijk. Ik denk dat we nooit echt aan de dierlijkheid kunnen ontkomen. Je knikt instemmend. Het is altijd al zo. Maar doordat we nu juist pogen eraan te ontkomen, wordt men zo pijnlijk op de feiten gedrukt dat het ECHT NIET KAN.
-- Maar wat wil je dan?
-- Ahh! Zie je! Nu zoek je weer een oplossing. En dan moet ik weer zeggen dat dit geen probleem is om een oplossing op te vinden, maar om erover te praten, het verder te analyseren, en dan zeg jij weer dat het klaarblijkelijk alleen maar een probleem is om een probleem te hebben, en dan zeg ik dat het een poging tot rationeel verantwoorden van mijn droefenis is, en dan zijn we weer terug bij af, terug bij de dierlijkheid. Die alles domineert. Alles ontzint.
-- Het is mijns inziens juist je dierlijkheid die je leven zin geeft. Door erover na te denken, je rede te gebruiken, verlies je die zin weer.
-- Dus ik zou niet meer moeten nadenken?
-- Nee, dat is natuurlijk onmogelijk. Maar je zou in de wetendheid dat je je niet door je rede laat verslaan kunnen doorleven.
-- Nou, hoera.
-- Of je in elk geval niet door die dierlijke zorgen waar jij je zo aan stoort te laten opbreken, tot het redelijk verantwoord lijkt om de hand aan jezelf te slaan; want als het goed met je gaat zie je toch ook dat er wèl reden is om door te gaan. Dus eigenlijk is die rationaliteit ook veel dierlijker dan je zou denken.

-- Ja. Nee ja. Maar.. nou ja.

I got really sad upon rereading this in an old notebook.

2007-10-22T05:57:00.000-07:00

In mijn kamer, de ramen bedekt met doeken om het licht zoveel mogelijk buiten te houden, maar wel de elektrische lamp aan binnen; daar zit ik enigzins ineengedoken op mijn bed. Het merkje van mijn onderbroek duwt vervelend in mijn onderrug en ik vind het grappig, te merken dat ik me daaraan erger.
Dat is grappig, omdat - ten eerste - ik van nog de onderbroek, nog de rug weet of ze bestaan. Indien ze beiden wel bestaan zullen - ten tweede - de andere mensen en dingen ook bestaan. Dus ook de hongerkindjes in Afrika en bombardementen in Libanon - dat ik me irriteer aan zo'n onbetekenend klein etiketje is daarbij vergeleken echt stom. En zelfs de ik die mijn lichaam is, heeft grotere problemen om zich zorgen over te maken dan een onderbroek.

Ik heb nu mijn pyjama aan en zit op bed. Ondertussen is het middag en ik zou Natuurkunde of Latijn aan het doen kunnen zijn, of iets anders wat tenminste zinnig lijkt. Maar ik wentel mij in mijn opspelende zelfhaat, als ik in de spiegel kijk zie ik een walgelijk monster, alle dingen die ik ooit heb gedaan en geschreven komen mij belachelijk voor. Duidelijk is, dat ik al vanaf mijn heel vroege jeugd - zo denk ik - borrel van de vermeende interessantheid en diepzinnigheid. Ik ben niemand maar ik zou iemand willen zijn. Ik walg van de dingen om mij heen maar profiteer er wel van. Ik ben er als de kippen bij, ik ben zelf een kip.
En dan meteen: maar kippen bestáán toch niet?

Zojuist heb ik mijn dagboeken verscheurd, niet alle, maar wel beide dagboeken waarin ooit een datum eindigend op 2006 heeft gestaan. Dat is één hele nieuwe nog vrij lege, en één die al vrijwel vol was maar die ik al sinds maanden graag zou verbranden. In kleine stukjes zitten ze nu in een plastic tas van de King Soopers, te wachten op hun verdere lot. Zullen ze verbrand worden of eerst een omweg maken via de grijze bak; ik moet het nog besluiten.
Maar ik wil niet meer zijn wat ik was toen ik die dagboeken schreef - ik wil kunnen zeggen dat ik anders ben en ik ben vergeten dat ik dat ooit was en dat ik eigenlijk niet ècht anders ben.
Ik heb enigzins bewondering voor het meisje dat dit blauwe schrift invulde. Graag zou ik mij enigzins dwingen in een korset zodat ik meer op haar ging lijken, en anderen de indruk kon geven dat ik meer mezelf ben dan ik ooit was.

Media ga ik uitbannen. De krant is eng, mensen presenteren je onzin als was het het weten waard, dit doen ze met een zelfverzekerd lachje en een air van oh-ik-ben-zo-interessant die als een dikke roomlaag over hun schrijfstijl ligt. De TV is niet intellectueel, noch interessant, het is een massading. Gisteren in een vlaag van verveling, onzekerheid, knipte ik 'm aan. Meteen werd ik getrakteerd op een suikerzoete irreälistische serie waarin ongeloofwaardigheid op leugen werd gestapeld, en duidelijk was dat de makers alles door elkaar wilden mengen; een lovestory, een ziekenhuisserie, een grappige-familiesoap, een paar extreme characters etc. Na deze flop aanschouwde ik naast mijn eigen starende weerspiegeling een blonde, goedbeboezemde mevrouw die onophoudelijk pratend haar kijkers aanspoorde om haar op te bellen en dan kans te maken op vele euro's prijzengeld.
Diepbedroefd zette ik de TV weer uit. Gadver.
Rest mij de radio, waarop stomme muziek die mij niet aanspreekt draait.
Geïsoleerd zijn bevalt me misschien wel.
Stiller word ik, ondoordringbaarder, onverschilliger voor mensen, producten en emoties die mij proberen aan te raken.

my theories, oh yeah

2007-09-06T12:54:00.000-07:00

"As for turned-inwards personalities; I think two of them can never be entirely together. For you can't let go of your conscience of all the things that you'll regret after having done what you are doing; thoughts and worries will always stand in between conversation."
Dit is wat ik gisteravond dacht.

Maar is het niet zo, dat je juist met twee naar binnen gerichte persoonlijkheden, je net zo bewust bent van de twijfels van de ànder, als van die van jezelf? En hierdoor ben je feitelijk niet enkel in het gesprek samen, maar ook in gedachten, en daardoor dus vollediger en fullfillinger samen dan "normale" mensen samen kunnen zijn.

(herlezend zie ik een aantal gaten in de theorie, waar ik al dan niet de antwoorden bij weet maar nu niet erbij ga zetten in verband met slaap.)

"ik zoek een reisgenoot"

2007-08-30T06:49:00.000-07:00

Name: I Am Sara Gender: female Age Group:16-18
E-Mail Address: daisy_of_doom@hotmail.com
Snail-Mail Address:

Netherlands
Penpal message / wishes:
Things that I'd like to do right now
- having someone nice here although I know it's not possible. I've just moved and have not made friends yet in this new city.
- listening to good music. Hey, wait, that IS possible. ok *puts on music*. I like true screamo; because the bands aren't playing what everyone wants to hear, but they are making the music they like to make. And sometimes it even sounds good.
- eating black liquorish thingies.
- being at a concert
- not thinking of how much I hate my mom at times. In books it are always the evil ones who hate their mother. but I'm not evil *blinks bambi eyes*
- writing a letter to someone. someone weird who likes weird things. to whom I could write weird things, and then they would write weird things back. that would be great.
- watching anime and being able to speak japanese
- tearing up something just for the fun of it

Last modified: 20070830

(posted @ www.penpalsnow.com cos i'm bored and desperate)

Omgzzzz lurrvvvvv

2007-08-24T09:35:00.000-07:00

Underground Railroad. Hebben we gisteravond gezien. Ik krijg de zangeres niet meer uit mijn hoofd x) Oh my goat, ik wou dat ik zo kon gillen.

Hey bore hey

2007-08-21T23:17:00.000-07:00

If I'd still live here, I'd be going to school now with all the kids that I see cycling along my house when I wave to my brother. But I don't and I can write silly stories while waiting for him to return... Guess I'd rather be in The Hague now at my dad's place (and my place. but it's so confusing as for what to call 'my place' these days.) It feels so useless to hang around here all day and know that I could be doing so much when I was there.

I have been trying to write something for the past few days but I get stuck all the time clicking Japanese weblogs at the blogger starting screen. It wont keep me logged in as well, so I can't skip the screen. ah well whatever, i don't know what to write anyway. There's just nothing interesting happening to write about. Yesterday I planned to go shopping with my brother but he wanted to stay at school and play with a friend of his. So I played mine sweeper instead and I read a book ("Bekentenissen van een Gemaskerde" by Yukio Mishima. Don't know the English title. And I started in "Barry Trotter and the Dead Horse", by Michael Gerber, as well, but even though I don't like J.K. Rowlings' writing style that much; his is worse.) I read so much books when I don't have to go to school, for instance, I have read already six in the last week.
Maybe I should stop jotting down nonsense and start putting this on LibraryThing.

consent

2007-08-17T06:01:00.000-07:00

So I slept until 1.47 pm today, I feel more awake now than I did for ages. Things seem different when your mind is clear. I have been thinking about a friend of mine, who I'd really like to be, for it seems like everything's so clear to him. He is smart, but not complex; he'd never be so disgusted of himself as to stand against the wall crying and screaming, trying to get out of his body; he'd never have a love-hate relationship with anything; he'd never cry about the meaninglessness of words. But I could never be like him; for I'd have to decide "Okay, from now on I'm going to be someone else, drop all the affectation, see things the way they are." But when I'd decide something like that, I'd be as far as possible from being him: I'm sure he just consents with who he is and would never dream to change. So I should just consent with being me as well... But then I'd still keep being, well, me, right? I could never be like him.

Storylike

2007-08-15T14:56:00.000-07:00

We lopen onder de groene bomen; groen als in een zomerdroom. Onze slenterende voeten verraden niet de passie die in ons hoofd beweegt, en hoewel veel woorden heen en weer worden gesproken houd ik in mijn wang nog weifelend het begin van een dialoog die ik al vele malen in mijn hoofd herhaald heb. Misschien weet je de woorden, kent het script uit je hoofd zonder het ooit gelezen te hebben; maar het kan ook dat je ongewenst improviseert. Je bent niet een handpop die ik bestuur, hoe graag ik dat soms ook zou willen.
Dit zou het juiste moment zijn, getweeën lopend door deze droom, en telkens weer spijt het mij dat het eindig is en ik halfslachtig in al mijn pogingen.

Muziek als middel

2007-08-14T08:37:00.000-07:00

Toen ik vandaag naar huis liep van een restaurant waar ik liever niet had willen zijn, passeerde mij een man. Laat ons hem Rob noemen. Niet zijn verschijning was het eerste wat ik van Rob vernam, maar hij maakte een bijzonder geluid.
Je moet je voorstellen, het was vrij koud en ik liep met mijn gezicht diep in mijn kraag gestopt, mijzelf aanpratend dat alle omstanders potentiële verkrachters waren. De straat is heel breed en licht maar er zijn weinig mensen. Dan bemerkte ik een geluid achter mij, als van een ruimtegame. Ik luisterde enkele seconden stupefait, en toen passeerde Rob zelf mij. Hij had een wittige legerbroek aan, een zwart jack en zwarte muts, en aan zijn voeten zwarte kistjes. Zijn benen leken een beetje te zwaaien, hij draaide met zijn schouders bij elke stap en zwaaide zijn armen met brede bewegingen heen en weer. Al met al was het een heel excentrieke verschijning, die zelfs enigszins absurd aandeed in deze omgeving. De ochtend ervoor had ik twee uur lang in een museum rondgedwaald, waar ik las over een Portugese kunstenaar die met een hele grote bal papier door de stad ging lopen, om kunst en werkelijkheid wat meer door elkaar te laten lopen. De mogelijkheid kwam bij mij op dat Rob deel was van eenzelfde soort project, maar hij deelde geen folders uit, keek niet veelbetekenend alle voorbijgangers aan. Hij passeerde me, stak ergens het fietspad over om even aan de straatkant van dat fietspad te blijven lopen (waarom was mij onduidelijk) dan weer terug te steken en aan te bellen bij een gele deur van een smal pand. Ik moest daar bij een stoplicht oversteken, de andere kant op. Aan de overkant keek ik nog eens, Rob stond tegen de deur geleund met zijn voorhoofd op zijn arm.
Volgens mij kwam dat ik hem zo absurd vond, alleen maar door de muziek. Ik heb me weleens afgevraagd, hoe anders kennismaken zou zijn wanneer iedereen muziek zou maken. Zachte muziek, die je alleen goed kon horen als je heel dichtbij iemand was.
Onze reukzin schijnt nog heel belangrijk te zijn in het omgaan met andere mensen. Een experiment waarbij foto's van vrouwen werden behandeld met het vocht dat chimpanseevrouwtjes in hun vruchtbare periode afscheiden bijvoorbeeld, maar heel licht, zodat ze in geur niet bewust te onderscheiden waren van onbehandelde foto's, wees uit dat de onbewuste geurperceptie nog steeds een bepalende factor is bij het beoordelen van mensen; de behandelde foto's werden door proefpersonen als aanmerkelijk veel aantrekkelijker beschouwd. Je wordt alleen verliefd op mensen die je lekker vindt ruiken. Hij of zij kan nog zo perfect bij je passen, als ze niet lekker ruikt is het finis. En je herkent vast de volgende situatie; iemand buigt zich over je heen, en meteen walmt in je neus een onaangename mengeling van wijn, stof en blauwe kaas. Dan vel je al meteen een oordeel, iets in de trant van “met jou wil ik liever niet al te lang praten”.
Met muziek zou het ook zo werken. Een vrouw staat dicht bij je in de rij voor de kassa, en je hoort een zachte schijn van de bijzondere gitaarmuziek die als een aura om haar hangt, om haar met warme ogen aan te staren, al heeft ze een grote wijnvlek op haar wang, of ongewoon veel snorgroei. Mensen die zich een bepaalde kledingstijl aan proberen te meten omdat het er cool uit ziet, maar die er eigenlijk niet in passen, zijn meteen te ontsluieren door hun muziek. Of nee, zoals lichaamsgeur te manipuleren is (met parfum) zou lichaamsmuziek ook te manipuleren zijn... met muziek uit een flesje. Is muziek niet vloeibaar?

Een maand geleden ongeveer, stond ik in de keuken een ei te bakken. Plotseling werd ik mij ervan bewust, dat ik al enige tijd na had staan denken over ingedikte muziek als aanmaaklimonade; was muziek immers niet vloeibaar? Op dat moment kwam dit mij als volkomen logisch voor. Het was een soort droomidee, maar dan overdag – evalueerde mijn moeder later. Er is zoveel aan deze wereld wat nog nooit bedacht is.